Deze les sluit naadloos aan op de vorige. Als ik alleen het verleden zie, komt dat omdat mijn denkgeest daar bijna onafgebroken verblijft.
Wat ik meestal “denken” noem, zijn herinneringen, herhalingen, gesprekken die al zijn geweest, scenario’s die ik vooruit projecteer. Zelfs als ik denk dat ik over het nu nadenk, doe ik dat bijna altijd met oud materiaal. Oude beelden, oude overtuigingen, oude conclusies.
Daardoor mis ik iets essentieels. Het huidige moment. Niet omdat het verborgen is, maar omdat mijn aandacht er simpelweg niet is. Mijn hoofd is bezig met wat niet hier is. En wat niet hier is, kan mij ook niets werkelijk laten zien.
Deze les zegt iets opvallends. Ze zegt niet dat mijn gedachten slecht zijn, maar dat ze leeg zijn. Niet leeg in de zin van stil, maar leeg omdat ze niet werkelijk over iets gaan wat nu bestaat. Denken over het verleden of de toekomst voelt inhoudelijk, maar raakt de werkelijkheid niet aan.
Daarom raakt deze les ook iets kwetsbaars. Ze nodigt me uit om eerlijk te kijken naar wat er in mijn hoofd rondgaat, zonder het te corrigeren of te verbeteren. Gewoon opmerken. “Ik schijn te denken aan…” En dan door.
Niet om mezelf af te keuren, maar om te zien hoe weinig van wat ik denk werkelijk hier is. Dat besef opent geen oordeel, maar ruimte. Als ik erken dat mijn denkgeest vaak gevuld is met herhaling, ontstaat er vanzelf een kier waar iets anders doorheen kan komen.
Waarheid hoeft niet bevochten te worden. Ze wacht tot er even niets in de weg staat.
Innerlijke keuze
Ik kies ervoor te zien waar mijn aandacht werkelijk is.
Affirmatie
Ik sta open voor een moment dat niet door het verleden wordt ingevuld.