Deze les raakt aan iets fundamenteels. Niet omdat het zwaar of ingewikkeld is, maar omdat het zo vanzelfsprekend voelt dat je het bijna niet in twijfel trekt.
Ik denk dat ik zie wat er nu is. Een kopje. Een tafel. Een gezicht. Een situatie. Maar volgens deze les kijk ik nooit echt fris. Wat ik zie, is altijd gekleurd door wat ik al ken. Door herinneringen, ervaringen, verwachtingen en conclusies die ik eerder heb getrokken.
Neem iets eenvoudigs als een kopje. Ik weet wat een kopje is omdat ik het al duizenden keren heb gezien en gebruikt. Ik weet hoe het voelt, waarvoor het dient, of het kan breken. Al die kennis komt uit het verleden. Zonder dat verleden zou ik niet eens weten wat ik zie. Dan zou het gewoon een vorm zijn, zonder betekenis.
Dat geldt niet alleen voor dingen, maar ook voor mensen. Als ik naar iemand kijk, kijk ik nooit helemaal nieuw. Mijn hoofd vult razendsnel aan met oude beelden. Hoe iemand eerder was. Wat ik van die persoon verwacht. Wat ik denk dat er gaat gebeuren. Zelfs als ik dat niet bewust doe.
Dat is wat deze les bedoelt met: ik zie alleen het verleden. Niet als verwijt, maar als constatering. Mijn waarneming is geen neutrale camera. Ze is een archief dat zichzelf steeds opnieuw afspeelt.
En precies daarom sluiten de eerdere lessen hierop aan. Als ik alleen het verleden zie, geef ik zelf betekenis aan wat ik waarneem. Dan begrijp ik het niet werkelijk, maar herken ik het. Dan raken mijn gedachten los van wat er nu is. Dan voel ik onvrede om redenen die niet echt hier zijn.
Deze les vraagt niet dat je dit meteen gelooft. Ze nodigt je uit om te kijken. Gewoon te merken hoe snel je weet wat iets is. Hoe weinig ruimte er is voor het onbekende. En hoe vaak het verleden ongemerkt de hoofdrol speelt.
Je hoeft daar niets mee te doen. Alleen zien dát het zo werkt. Dat is al genoeg om iets te verschuiven.
Innerlijke keuze
Ik kies ervoor te erkennen dat mijn blik gevuld is met herinneringen.
Affirmatie
Ik sta open voor een nieuwe manier van kijken.