Deze les raakt iets heel herkenbaars. Als ik me rot voel, weet ik meestal precies waarom. Tenminste, dat denk ik. Iemand zei iets. Iets liep anders dan gepland. Ik maak me zorgen. Ik voel me aangevallen. Of tekortgeschoten. De oorzaak lijkt duidelijk.
Maar deze les zet daar een zachte, maar stevige vraagteken bij. Niet om je gevoel te ontkennen, maar om te onderzoeken of de reden die je aanwijst wel echt de oorzaak is.
Onvrede komt in veel vormen. Angst, boosheid, somberheid, jaloezie, spanning, onzekerheid. We ervaren ze als verschillend, en in het dagelijks leven voelen ze ook zo. Toch nodigt deze les je uit om ze voorlopig gelijk te behandelen. Niet omdat ze hetzelfde voelen, maar omdat ze allemaal hetzelfde doen: ze verstoren je innerlijke rust.
De oefening vraagt je om heel concreet te zijn. Je noemt wat je voelt en waar je denkt dat het door komt. En dan zeg je, bijna nuchter: ik voel dit niet om de reden die ik denk. Dat is alles. Je hoeft niet te weten wat de juiste reden dan wel is. Dat komt later. Nu gaat het alleen om het loslaten van je zekerheid.
Wat deze les lastig kan maken, is dat sommige vormen van onvrede heel terecht lijken. Alsof je ze móét vasthouden. Maar juist daar zit de kern. Je kunt niet één vorm van onvrede behouden en de rest loslaten. Ze werken allemaal hetzelfde. Ze houden je vast in een verhaal over oorzaak en gevolg dat je vrede in de weg staat.
Door alles wat je verstoort gelijk te behandelen, groot of klein, belangrijk of onbenullig, maak je ruimte. Je stopt met rangschikken. Je stopt met verdedigen. Je zegt niet dat je gevoel onjuist is, alleen dat je verklaring misschien niet klopt.
En precies daar ontstaat een opening. Want als de reden die je denkt niet de echte reden is, dan is er iets anders mogelijk. Iets zachters. Iets dat niet afhankelijk is van omstandigheden.
Innerlijke keuze
Ik ben bereid mijn onvrede te ervaren zonder vast te houden aan mijn uitleg.
Affirmatie
Ik hoef niet te weten waarom ik me onrustig voel om vrede toe te laten.