Dit moment leg ik neer. Ik hoef het niet te sturen, niet te begrijpen en niet te controleren. Ik geef het uit handen, omdat ik niet meer alles zelf wil dragen. Er is een andere manier van gaan, één die rustiger is en zekerder voelt. Die wil ik volgenWat ik nodig heb, zal precies op tijd verschijnen. Soms is dat een woord dat helderheid geeft. Soms een gedachte die zacht corrigeert. En soms is het helemaal niets, behalve stilte en ruimte vanbinnen. Ook dat is genoeg. Ik hoef niet vooruit te weten wat komt.
Ik hoef alleen bereid te zijn. Bereid om te luisteren. Bereid om niet meteen te reageren. Bereid om even stil te worden en te vertrouwen dat leiding geen dwang is, maar ondersteuning.
Wanneer ik vraag, wordt er geantwoord. Niet altijd op de manier die ik verwacht, maar wel op de manier die helpt. Deze leiding spreekt niet vanuit afstand, maar van binnenuit. Ze herinnert mij eraan dat ik niet los sta, niet hoef te worstelen en niet alleen hoef te beslissen.
Dit heilige ogenblik is geen prestatie. Het is een pauze. Een adempunt. Een moment waarin ik mezelf toestaat gedragen te worden, in plaats van alles zelf te moeten dragen.
En daarin ligt vrede.