Deze les laat zien dat wonderen geen losse gebeurtenissen zijn, maar uitdrukkingen van herinnering. Door te vergeven herinner je je wie je werkelijk bent en wie de ander is. Wat je vergeeft, neem je op in jezelf, niet als last maar als heelheid. De wereld verandert niet door strijd, maar door deze stille verschuiving in waarneming. Wanneer je je herinnert dat liefde de kern is, wordt alles wat je ziet een weerspiegeling daarvan.
Wonderen zijn daarmee geen middel om iets te repareren, maar een gevolg van het terugkeren naar waarheid. Ze ontstaan vanzelf wanneer oordeel plaatsmaakt voor vergeving en de geest zich opnieuw richt op wat werkelijk is.
Verdieping
De les maakt een helder onderscheid tussen wat je bent en wat je ziet. Je wezen blijft onaangetast, ongeacht je gedachten. Maar je waarneming volgt direct uit wat je denkt. Daarom is vergeving zo essentieel: niet omdat het je verandert, maar omdat het corrigeert wat je denkt te zien.
Door vergeving wordt de herinnering aan liefde actief in de wereld. Niet als concept, maar als ervaring. Elk wonder dat je aanbiedt is een bevestiging dat afscheiding niet werkelijk is. Zo wordt de wereld niet verlost door haar te verbeteren, maar door haar opnieuw te zien.
Dankbaarheid ontstaat vanzelf wanneer deze herinnering terugkeert. Niet omdat iets is bereikt, maar omdat iets ouds en vertrouwds wordt herkend. In dat herkennen wordt de Zoon van God teruggegeven aan zichzelf, in de werkelijkheid van liefde.
Innerlijke keuze reflectie
Vandaag kies ik ervoor te vergeven, zodat de herinnering aan liefde door mij heen kan werken en zichtbaar kan worden in alles wat ik zie.
Affirmatie
Door vergeving herinner ik mij liefde en laat ik wonderen vanzelf ontstaan.