Deze les laat zien dat woede nooit iets is dat van buiten komt. Ze ontstaat uit eigen oordelen, uit het idee dat we weten hoe dingen zouden moeten zijn. Dat oordeel houdt wonderen tegen, omdat het de geest afsluit. Wanneer je bereid bent dat oordeel niet zelf te dragen maar over te dragen aan de innerlijke stem die jouw waarheid kent, ontstaat er ruimte. De gestolde spanning kan oplossen en je komt terug bij een zachtere blik op jezelf en de wereld.
Verdieping
De les beschrijft hoe de denkgeest zichzelf gevangen houdt in tegenstrijdige verlangens. Wat werkelijk vrede brengt, wordt soms afgewezen; wat pijn brengt, wordt soms gezocht. Dat maakt de denkgeest verwarrend en uitgeput. De uitnodiging is daarom om het oordeel niet langer zelf te willen dragen. In de tekst wordt duidelijk dat de innerlijke gids, die verder kijkt dan waarneming, onderscheid maakt tussen wat echt is en wat slechts een vergissing is. Er wordt niet ontkend dat je pijn ervaart, maar erkend dat deze niet werkelijk is en daardoor genezen kan worden.
Door toe te staan dat deze andere blik voor jou oordeelt, laat je het wapen van oordeel voor wat het is. Wonderen worden niet langer tegengehouden door innerlijke verharding. De dag wordt zo een oefening in luisteren, in ontvankelijk zijn voor een andere interpretatie die rust brengt in plaats van strijd.
Innerlijke keuze reflectie
Vandaag kies ik ervoor mijn oordelen niet zelf vast te houden, maar ze over te dragen aan de zachte stem die voor mij ziet.
Affirmatie
Ik leg mijn oordelen neer en laat een wonder mijn waarneming verzachten.